میلاد آن بزرگوار بهانه ای شد تا وبلاگ را پس از مدتها با یک غزل قدیمی بروز کنم:

تو و صفای حرم - زائران - هیاهوها

من و ضریح تو و ازدحام شب بوها

تو را غریب بنامند شاعران اما

شناخته اند تو را مردم فراسوها

به یاد مهر تو دست و کمان صیادان

به لرزه خم شده هنگام صید آهوها

بدون شک ز تو آموختند تا که غریب

به گوشه ای بسپارند جان خود قوها

همیشه مانده خجالت به شاخه های انار

از آن زمان که تو خوردی ز دست زالوها

بلند شو ای تلخ زهر خورده ترین

هزار شانه عسل می رسد ز کندوها

ببین هوای تو را کرده اند شاعرها

بخوان که پر بگشایند این پرستوها